Kiedy przejeżdżasz trasą obok której na mapie zauważasz ikonkę zabytku, możesz się spodziewać dwóch rzeczy. Albo wymuskanego hotelu, albo zapomnianej ruiny.
Ten pierwszy da się lubić, ale w większości przypadków musisz obejść się smakiem, jeśli lubić fotografować wnętrza. W tym drugim przypadku, twojej wenie twórczej nic nie stoi na przeszkodzie.
Historia tej wizyty jest zgoła inna, gdyż najczęściej miast przypadków, są ściśle określone plany. Ale przypadkowe okazje też się zdarzają, o ile tylko mam na to czas... odwiedzam spontanicznie.
Pałac powstał w stylu neorenesansu. Posiada czterokolumnowy portyk toskański, a nad nim taras.
Po obu stronach ryzality zamknięte trójkątnymi szczytami o boniowanych narożnikach.
Mały balkon z żeliwną finezyjną balustradą oraz okna z naczółkami na wolutowych konsolach.
Pałac przechodził z rąk do rąk wiele razy.
Po II Wojnie utworzono tu prywatne mieszkania oraz biura Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz