TOŻSAMOŚĆ | temat do refleksji.

Tożsamość to opowieść jaką każdy z nas snuł sam sobie na swój własny temat. To jest historia, jaką snujemy sami sobie. To jest własne doświadczenie wedle zasady "kowala własnego losu", czyli na podstawie tego, co sami ukuliśmy na życiowym kowadle.
    Jest to nasza rola w obserwowanym przez nas świecie.

cytowane z pewnego podcastu – wybrałam najciekawsze refleksje

Tak ma każdy.

Dusza nauczyła się opowiadać naszemu sercu ⇆ a umysł nauczył się w nią wierzyć.

Kiedy pojawia się w człowieku tożsamość?

Człowiek pojawia się na świecie nieprzygotowany do życia. Taka banalna kwestia, która znacznie odróżnia nas od zwierząt – rodzimy się niezaradni i bardzo długo nie jesteśmy przygotowani do życia, w ogóle. Długo tylko wrzeszczymy i załatwiamy się pod siebie. Nie znam bardziej niezaradnego stworzenia na tym etapie niż człowiek.
    Jako dzieci, jesteśmy niezdolni do kognitywnego poznawania, a przeżycie wiąże się ze stuprocentową zależnością od drugiego człowieka.

Tożsamość rodzi się później.

Dzieci chłoną wszystko jak gąbka, a to co usłyszą – również o sobie – nie jest kwestionowane. Przyjmują to jako prawdę.
    Tożsamość snujemy od małego, przyjmując prawdy o nas samych, ze środowiska w którym się wychowujemy.

Dzieci przejmują OPINIE na swój temat i świata, jako niepodważalną i jedyną rzeczywistość.
    To jest zestaw prawd o sobie, przekazany bez pytania, bez żadnej refleksji przez innych ludzi.
To są nieświadomie przyjęte wartości  –  niewidzialna klatka.

Żyjąc w w swojej tożsamości, w swojej historii o sobie, kiedy ktoś mówi o nas inaczej, natychmiast włącza się nam dysonans poznawczy. Zaczynamy podświadomie bronić swojej historii o sobie.
    Dysonans poznawczy to jest cierpienie porównywalne z bólem fizycznym.
Zachodzi wtedy, gdy widzi dowód na to, że rzeczy w które do tej pory wierzył, są nonsensem. Kiedy widzi dowód na to, że wartości, które wyznaje, nie są wartościami.

Świadomość tkwienia w toksycznych podstawach i przekonaniach, którymi sami siebie niszczą.
    Trwają w toksycznych relacjach.
Brakuje jednak motywacji do zmiany, bo ludzie tak się zachowują – jaka jest ich tożsamość.

Prawdziwa własna tożsamość, to nie są emocje, których inni wymagają od nas – emocje, które nie są naszą decyzją, lecz wynikiem zakorzeniania w nas pewnych reakcji, często związanych z lękiem.

Odetchnij w końcu.

Tym bardziej będziesz w stanie przyjąć swoją wyjątkowość, swoją unikatowość, im mniej będziesz oczekiwać, że ludzie będą w Tobie cokolwiek dostrzegać specjalnego.
    Przestań się martwić o to, czy inni widzą jak jesteś specjalny. Przestań ciągle szukać aprobaty.